از خودمون حرف میزنیم...حتی اگه از دیگران حرف میزنیم...

مزخرف اند... آدمهایی میان که ازشون متنفر میشیم .. ما با آدمها و

ماجراهای مختلفی دست وپنجه نرم می کنیم !کسی رو می بینیم که

خودش رو می کشه، کسی از شوهرش کتک می خوره، کسی تو

زندگیش زجر می کشه و ما با دیدنشون بهم می ریزیم، چون همه اینها ما

رو یاد خودمون میندازن... سخته که قبول کنیم ما مرکز همه چیز هستیم ..

اما اگر دقت کنیم می بینیم ما همه جا ، انگار دنبال تیکه های گم شده

خودمون هستیم و هرجا باز پیداشون می کنیم بهش می چسبیم و

واسمون جذاب میشه .. وقتی تو همه حرفهای یک آدم فقط یک جمله اش

واسمون جالب میشه .. وقتی تو همه صحنه های یک فیلم فقط یک

سکانس مهم میشه .. وقتی تو همه آدمهای دور و برمون فقط به یک نفر

نزدیک میشیم ... وقتی از تو همه اخبار حوادث فقط یک مدل اخبار خاص

توجهمون رو جلب می کنیم ..هر چیز آشنایی برای ما جذاب میشه .. ما

طبق نیاز روح و روان خودمون جذب آدمها و اتفاقات میشیم .. وقتی کسی

ما رو می بینه و عاشقمون میشیه ، ما هم بهش حس خوبی پیدا می

کنیم ، نه الزاما چون خیلی آدم خوبیه ، چون داره ما رو می بینه ..وقتی

کسی از ما راهنمایی میخواد انگار که خودمون داریم اون ماجرا رو زندگی

می کنیم بهش راه حل میدیم و ما همیشه از خودمون حرف می زنیم ..

حتی وقتی از دیگران حرف می زنیم ...