نامه های خط خطی

قلب من قالی خداست تاروپودش از پر فرشته هاست پهن کرده او دل مرا در اتاق کوچکی در آسمان خراش آفتاب برق می زند قالی قشنگ و نو نوار من از تلاش آفتاب شب که می شود، خدا روی قالی دلم راه می رود ذوق می کنم، xa0گریه می کنم اشک من ستاره می شود هر ستاره ای به سمت ماه می رود xa0 xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 یک شبی حواس من نبود xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 ریخت روی قالی دلم شیشه ای مرکّب سیاه سال هاست مانده جای آن xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0x...

ماه من غصه چرا؟!! آسمان را بنگر ،که هنوز ،بعد صدها شب و روز مثل ان روز نخست xa0 گرم و آبی و پر از مهر ،به ما می خندد! xa0 یا زمینی را که دلش از سردی شب های خزان xa0 نه شکست و نه گرفت! xa0 بلکه از عاطفه لبریز شد و xa0 نفسی از سر امید کشید xa0 و در آغاز بهار ،دشتی از یاس سپید xa0 زیر پاهامان ریخت، xa0 xa0 تا بگوید که هنوز ،پر امنیت احساس خداست! xa0 ماه من،غصه چرا؟! xa0 تو مرا داری و من هر شب و روز، xa0 xa0 آرزویم ،همه خوشبختی توست! xa0 ماه من !دل به غم دادن و از یاس سخن هاگفتن xa0 کار آنهایی...

سهم من از زندگی خداییست به بزرگی هر آنچه که دیده ام...

...